ညေနခင္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးမွာ ေမာလ်တဲ့ တမ္းျခင္းတစ္ခ်ိဳ႔ နဲ႔ ေျခလွမ္းတစ္စံု ကို ပိုင္ဆိုင္ရတာ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ျပီေကာ။ ေသာကတစ္ခ်ိဳ႔ ေျပေပ်ာက္ဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ၊ လြပ္လပ္မွဳ ေလာင္စာေတြ နဲ႔ ေလာင္ကၽြမ္း ရတာ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မ်က္၀န္းေတြသာ မရွိဘူးဆိုခဲ့ရင္ ဦးတည္ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ခဏေလာက္ ေမွးေပ်ာက္ခ်င္တာ အေသအခ်ာေပါ့။
ေန႔ေတြ မွာ ပါးလွပ္တဲ့ မာနတရားေတြနဲ႔ ညဘက္ေတြ ေရာက္မွ တစ္ခဏေလး ကိုယ္ပိုင္ေတြးႏိုင္တာေတာင္ ညတိုင္း မပိုင္ဆိုင္ရပါဘူး။ကာရံေတြ မသီကံုးႏိုင္ မြန္းၾကပ္တဲ့ အျပဴံးေတြ ၾကားမွာ ကိုယ္ဟာ အေမွာင္လူသား တစ္ေယာက္ေပါ့။
ေလေျပေလးေတြ စီးဆင္းတဲ့ ညတစ္ခ်ိဳ႔မွာ ရယ္သံခ်ိဳေလးေတြကို လက္တစ္စံုနဲ႔ တစ္ျမတ္တစ္ႏိုး ခံယူရင္းႏိုးထခဲ့ရတဲ့ မနက္ခင္းေတြမွာေတာ့ အိမ္မက္အနာဂတ္ တစ္ခ်ိဳ႔ အတြက္ ခြန္အားေတြေပ့ါ။
အေ၀းတစ္ေနရာက အသံလိွဳင္းေတြအားျပဳလို႔ တစ္ခါတစ္ရံမွ သက္ဆိုင္ရတဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ အသံ တစ္ခ်ိဳ႔ အတြက္ ခ်ိန္ခါေတြ ေႏွာင္းမွ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြက တိတ္တဆိတ္ အိမ္ျပည့္ ေနတယ္ေလ။
ငွက္ကေလး အေ၀းပ်ံေပမယ္ အခ်ိန္တန္ရင္အိမ္အျပန္လွခ်င္တာ အေသအခ်ာပါ။အေတာင္ေညာင္းလို႔ နားမိတဲ့ အခါ ဒဏ္ရာ တစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ရာသီေတြ ေျခာက္ခန္းတဲ့ ငွက္ ၊ လမ္းေပ်ာက္တဲ့ငွက္ ၊ ေလဆန္ေတြ ပ်ံရတဲ့ ၾကားက မုန္တိုင္းထန္လာလို႔ ဘ၀ပါ ေပ်ာက္တဲ့ငွက္.....ခရီးက ၾကမ္းေပမယ့္္ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ရွိတဲ့ အသိုက္အျမံဳ သို႔ တစ္ေခါက္ အေပ်ာ္ေတြ ပိုက္ရင္း ပ်ံတတ္ေအာင္လို႔ သန္မာတဲ့ အေတာင္ပံ တစ္စံု ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ၾကိဴးစားေနတာ ...ခု..ထိ...ပါ ။......
